مقالات

کهن الگوی کوه در شعر استاد شهریار

دکتر اشرف‏السادات موسوی‏لر / رویا روزبهانی  ۱۳۹۴/۰۶/۱۴
محتویات ناخودآگاه جمعی که مفاهیمی جهانی‌اند، یعنی خاص یک منطقه، فرهنگ یا کشور ویژه‌ای نیستند و آغازگر و تدام‌بخش رفتارهای یکسان همه انسان‌ها هستند، کهن‌الگو خوانده می شوند. کهن‌الگوها در هر زمان و مکان بدون هیچ نفوذ خارجی خود به خود تجلی می‌کنند. صورت‌های کهن‌الگویی که در بخش ناخودآگاه ذهن نهفته‌اند، خاستگاه و زیربنای اسطوره‌ها به شمار می‌رود و با نمادها ارتباطی تنگاتنگ دارد. شعر یکی از پهناورترین عرصه‌های تجلی این کهن‌الگوهاست. شاعر با استفاده از همین مفاهیم در حالات ذهنی خاص، همراه با تخیل به خلق اثر می‌پردازد. در این پژوهش کوشیده شده است به روش اسنادی و تحلیل استنباطی، روش به‌کارگیری و کاربری کهن‌الگوی کوه در شعر شاعر نامی و پرآوازه معاصر، استاد سید محمدحسین شهریار بررسی شود. در نهایت طبق بررسی‌ها و نتایج بدست آمده مشخص شد که مفاهیم کهن‌الگویی کوه به اشکال مختلفی از طریق ضمیر ناخودآگاه شاعر، ذکر شده است که بیشتر مفاهیم کشف و شهود، نزدیک شدن و پناه جستن به خداوند، دست یافتنی و نزدیک شدن آسمان که جایگاه خداوند است از طریق کوه برای صحبت و راز و نیاز و پرستش خداوند و ارتباط و پیوند آب و کوه که در بسیاری از اقوام مختلف گذشته گرامی بود و پیوند با خورشید در اشعار شهریار منعکس شده است.
برای نظر دادن ابتدا باید به سیستم وارد شوید. برای ورود به سیستم روی کلید زیر کلیک کنید.